Memoires de Graaf Stultus

Ik kijk hem in de ogen, ik voel niets. Hij kijkt me echter wel aan, dat weet ik. Maar er is niets, zo lijkt het toch. Hij lacht, maar zonder het te menen. Althans, dat denk ik te denken dat hij het niet meent. Het is tijd om te spelen, hij maakt er een spelletje van. Ergens zou ik hem gewoon willen vastpakken. Eens goed door mekaar schudden in de hoop dat het stopt. Maar dat mag niet, het kan niet en dat wil ik ook niet. Hij daagt me uit, het maakt me gek maar de enige opgaven die je hebt is het te negeren. Wat hij is? Zichzelf, niet meer of niet minder dan zichzelf. Al is hij er steeds niet even gelukkig om denk ik. Maar ergens ben ik dankbaar, hoe gek het ook klinkt. Waarom ik net dankbaar ben, dat weet ik niet maar het is gewoon zo. Misschien maakt hij me wel harder. Door mijn geduld zo op de proef te stellen. Doch weet ik dat het niet altijd zo is. Dat staat vast, hij blijft me verbazen.

Hoewel de term “irritant” soms in me opkomt heb je ook die andere term “vertederend”. Hoe gek dat ook mag klinken, soms kan een mens je enorm irriteren. Al blijft verwondering en verbazing steeds dichter bij. Wanneer hij mijn hand vastpakt, me aankijkt en vraagt om eens rond te gaan kijken. Iets wat hij totaal onverwacht doet, maar hij meent het wel. Hij wil met mij een rondje wandelen en hier en daar even stoppen. Zonder het te weten zorgt hij voor verbazing in me. We gaan rondkijken en hij stelt vragen waarop ik moet antwoorden. Zodra we de ronde hebben gemaakt blijft hij bij me. Tot hij even later weer verdwijnt. Ik heb iets gezegd waardoor hij verdween. Het duurt even voor hij weer bij mij staat. Op de vraag waar hij heen was geeft hij een kort antwoord. Ik ben verbaasd dat hij er aan dacht. Ik weet zelfs niet hoe dat hij wist dat hij dat vergeten was. Zelf ik wist het niet. Zijn boekentas staat nu waar ze moet staan. Dat is oké voor hem.

Maar wanneer ik hem dan even in de ogen aankijk voel ik weer iets. Hij lacht, maar hij lacht anders. Hij is “terug” of ik ben “terug”. Tot wanneer? Zou het lang duren dat hij “terug” is. Want het was voordien al even geleden. Al is hij niet de enige dat mij zo kan verbazen. Ze zullen me meermaals doen verbazen. Al hebben ze er ook wel spijt van. Van haar weet ik toch dat ze spijt had. Maar het is hun fout niet, denk ik.