Het vriest, wanneer je stil ligt dan zal je de vorst horen kraken. De dag van vandaag zou je misschien gaan denken over welke vorst je nu net hoort klagen. Maar toegegeven, Albert rilt te veel voor enig gekraak te horen, de nog onbestaande regering kraakt zichzelf wel. Geloof de graaf maar op dat vlak. De graaf die nog leeft, nog denkt, ademt… de graaf is de graaf niet meer. In de stilte op de blog is de graaf veranderd.
De maanden van stilte zijn maanden geweest waar de graaf in zijn leven veel hevigheid heeft meegemaakt en levendigheid heeft meegemaakt. Werken op Werchter, dat was begin Juli de start voor de veranderingen… Met de trekzak van thuis met de fiets naar de wei van Werchter, met de fiets van de wei naar het station… Vanaf dat station was er weer een nieuw leven dat begon…
…een post waarbij deze blog opnieuw begint?
