Memoires de Graaf Stultus

Op een dag in de kleedkamer…

“Meester? Kan jij mijn veters binnen?”
“Allez, zet u eens neer, dan zullen we dat snel eens doen.” Hij steekt zijn voetje uit, ik hurk en zet zijn voetje tegen mijn dijbeen aan. Met enige moeite neem ik de kleine veters vast en begin een knoopje te maken.
“Meester?”
“Ja?”
“Ben jij al getrouwd?” vraagt hij benieuwd.
Met een glimlach op mijn gezicht geef ik het antwoord: “Neen, nog niet!”
“Ga je dan bijna trouwen, meester?”
“Neen hoor, ooit!”
“Ow” zegt hij een beetje teleurgesteld.
“Meester?” vraagt hij opnieuw.
“Ja?”
“Heb jij al kindjes?”
“Neen! Ik ben nog niet getrouwd he jongen, dus dan heb ik ook nog geen kindjes…”
“Oh…” zegt hij weer wat teleurgesteld.
“…maar heb je dan een rijbewijs!?”
“Ja! Maar ik moet nog veel leren hoor. Heb jij er al een?”
“Neen… Maar mijn papa wel!” zegt hij vol trots.
“Dan mag jij mee met jou papa?”
Hij knikt, ik trek de veter die ik aan het binden was eens goed aan. “Voila!”
“Dank u meester” en hij loopt naar buiten…

Het is best grappig hoe evident het is voor hun… De meester, dat is geen Graaf… De meester is iemand oud, met kindjes. Die een auto heeft waarin hij zijn eigen kindjes weg brengt naar de school. De meester is iemand dat op school woont, of toch zo goed als. 

Hoe dichter we bij de vakantie komen, hoe minder er zijn dat ik Meester zal zijn. 

Hoe dichter bij de dagen dat ik ze zal missen…