Memoires de Graaf Stultus

De zachte streling van een voorjaarse windzucht streelt de zachte slapende huid. Een dromerige ademhaling word verstoord, door een zachte kreun onderbroken terwijl de zon door de kamer treed. Ze slaapt, draait zich om en negeert de prikkelende ochtendzon. De streling over haar haren, haar lippen, die voelt ze niet. Of doet ze alsof, dat durft elk meisje wel, niet? Tot ze die kus krijgt, recht op haar wang. Een actie dat vraagt om dat beetje reactie. Terwijl de geur van een voorjaarse ochtend de kamer vult. Het gefluit van vroege vogels de kamer binnen komt. Ze duwt de belager weg met haar hand terwijl ze glimlachend haar hoofd draaid en geniet van een prikkelende zon. De belager zijn lippen de huid weer, plagerig en uitdagend. Zoekend naar een tweede , misschien zelfs een derde duw. Een tweede of derde reactie voor zijn actie. Niet van plan op lang te laten wachten trekt hij aan het deken dat hun zolang van de koude heeft beschermd. Als een doofstomme slaaf druk in de weer om zijn koning, zijn baas, van dienst te zijn. Die arme sukkel die met veel liefde er alles toe doet om zijn koning warm te houden samen met zijn koninging. Zoniet zijn enkele trappen snel gegeven, maar al even snel vergeven. Terwijl zij de slaaf, her deken, tegen haar aantrekt lacht ze. Ze plaagt hem en geniet. Hij zal vechten voor haar, alles doen om haar te bekoren en geliefd te worden door hem. Een klein sprookje dat zich afspeelt in een studio, een kamer, een flat of waar dan ook. Achter gesloten deuren, weg van de wereld. Zoals elk sprookje zich op een afgelegen gebied afspeelt.