Wanneer de zon door de gordijnen breekt weerklinkt er een klank, geluid. Het geluid weerklinkt uit het bedje in de kamer, zacht, zeemzoet en zonder enige leugen. Het vrolijke gekir van een kleine grote persoonlijkheid, dat vrolijk in de lucht trapt. Met kleine voetjes stapt hij tegen de wolkjes die in zijn komer vliegen. De wolkjes die enkel te zien zijn door de babyblauwe baby ogen, het kietelt aan de voeten. Maar dit keer is het niet dat gekietel dat je gek kan maken. Het gekietel van die plagende mama, papa, opa, oma, nonkel of wat dan ook! Geen enkel familielid kriebelt die voetjes, al kietelen ze wel. De kriebels die je voelt zijn de kriebels die je wilen laten vertrekken. Om het geen te doen wat je voordien niet kon doen! Om een keer niet op die buik te liggen in dat groene gras. Om het fijne gestreel aan je voetzool te voelen en verder te lopen over dat te gras en alles te voelen. Om vol verbazing, pijn of ongeluk op een been verder te hinken! Vervolgens met het nodige gevoel voor drama en artistieke gevoeligheid neer te vallen en om hulp te roepen. Want tussen dat groene fijne gras durft al wel eens een onaangename verrassing te zitten, een distel, netel of wat dan ook. Maar geen nood, dan ben je al wat ouder. Dan zit je al op de leeftijd dat je schoenen draagt. Schoenen met lichtjes, wie kent ze niet? Die schoentjes waarmee we ‘hard’ op de grond moest stampen om het licht te doen flikkeren.
Maar zodra je van dat buikje af bent, dan begin je er aan. Eerst aan de handjes van mama en papa, ze houden je recht. Soms met slechts een vinger. Niets vermoedend start je dan aan je wandeling door het leven, een wandeling waar ze continu je handje proberen vast te houden. Daarom houden ze je handje niet heel de tijd vast, maar ze staan wel steeds klaar om je ook op te vangen. Die nodeloze klap opvangen voor jou, desnoods zelf een klap krijgen. Een pad met honderde, minstens duizenden obstakels, een van die paden die je wel moet volgen! Ookal wil je dat eindpunt niet behalen, maar soms moet je wel ergens heen. Maar soms heb je dan ook geen keuze? Die schoentjes met velcro, die ben je kwijt eens je te groot bent voor die schoenen. De dag dat je zelf moet beginnen zorgen voor je eigen leventje, de dag dat je word geacht om een minimum van zelfstandig behoort te hebben. Ookal durf je dan wel eens aan de meester of juf te vragen om die schoen te binden, en wees daarmaar zeker van. Die meesters of juffen die durven wel eens te geloven dat je het nog niét kan, terwijl dat wel zo is.
Maar dan ben je vertokken, en schoenen? Die gaan in die wandelgang van het leven mee lopen, verder en verder. De schoenen wisselen, zo heb je van die feest schoenen, voor de communie, het lentefeest of voor op een trouwfeest! De schoenen voor scouts, chiro of klj, van die harde stevige stapschoenen met stalentip. Die vreselijke schoenen die je maar niet aan krijgt, maar dan heb ik het niet alleen op die stapschoenen. Maar waarom gaan we het niet eens helemaal filosofisch worden? Bekijk die veters van jou eens, een eenvoudige knoop, een dubbele knoop of geen knoop. Maar een knoop, die kan je leggen. Je legt zelf een knoop, zo kan je jezelf ook wel eens in de knoop liggen. Al is zo een knoop meestal niet zo snel opgelost. Met het nodige gepruts (en toegegeven ook wat vloekwerk) is die knoop ook wel los te krijgen. Maar heb je dat dan ook niet als je in de knoop ligt? Dat is ook prutsen, wroeten, af en toe vloeken. Maar bovenal je afvragen, hoe los ik dat in godsnaam op!?
De schoenen gaan mee, ze worden mooier, net zoals jij. Jij wandelt verder, met of zonder schoenen. En dat mooier worden, dat lukt dan ook, kijk maar eens in de spiegel. Met blote voeten, je haasten over het grind om door het gras te lopen. Om die zachte streling terug te voelen die je voordien ook voelde toen je als kleine baby en peuter voelde. Kleine jongens worden groot, net zoals die kleine meisjes. Het gaat soms moeizaam maar het gaat vooruit en dat voelt goed. De stapjes gaan steeds sneller en af en toe struikel je wel. Maar laten we eerlijk zijn, genieten we niet na zo een val? Niet meteen, neen, maar om die aandacht daarna? Het doet af en toe toch eens goed om dan te merken dat mensen iets inzitten met je. ‘Oei, gaat het?’ of elke andere variant er op is een beetje aandacht dat je krijgt.
Je wandelt, valt, struikelt, maar je blijft gaan zolang je kan. Je geniet van elk moment en elk deel dat je tegenkomt in je wandeling door het leven. Maar ik moet toegeven, dat ik de laatste tijd echt graag wandel, ookal durf ik wel eens te vallen. In ene put dat we dan een soort van dipje noemen. Maar ik heb dan geluk dat sommige mensen me voorbij wandelen. Ze vragen of alles wel gaat, of er iets is. Antwoorden, dat doe je dan niet met die voetjes of zo? Maar dan ga je toch weer aan het wandelen. Over een pad, naast mekaar terwijl je aan het vertellen bent…
