Memoires de Graaf Stultus

Het zal uitvoerig beschreven worden, het zal uitvoering herschreven worden. Het is al dagen bezig, het is al een hele tijd dat de sneeuwvlokken plaats maakten voor de hartjes. De koopjes zijn gedaan, valentijn dringt zich al aan. Al is het geen plezier om door te lopen wanneer je vrijgezel bent. Al is dat misschien nooit een plezier? Moest ik kunnen, dan zou ik de dagen aftellen tot ik haar zou tegenkomen. Maar wie weet duurt dat dan weer zolang dat je er stil van wordt. Dat het zoveel dagen zijn dat je het eigenlijk veel liever niet zou willen weten. Maar ja, een mens is niet gemaakt om alleen te zijn, toch? Ik hoop van niet, echt waar.

Valentijn is het feest van de liefde, maar liefde is geen feest. We doen wel ons best om er iets fijn te maken, net zoals dinsdag. We deden ons best om de klas even een valentijn sfeer te geven en al de kindjes de kans te geven hun “liefde” voor elkaar te tonen. Ze kregen prentjes met hartjes die ze mochten inkleuren, de boekentassen werden aan de kant gezet en iedereen moest naar buiten. Iedereen kreeg de kans om stiekem de brief in de boekentas te stoppen. Niet iedereen zou een tekening krijgen, daarom kleurde de juf en de meester, ik dus, ook een prent. We zouden ze bij de kindjes stoppen die er geen zouden gekregen hebben. Dat was hoe dan ook zo geweest, sommigen zijn immers niet echt geliefd of populair. Dat begint al vroeg, die historie.

Maar wat gebeurt er wanneer je wel verliefd bent of iemand toch héél graag hebt. En je weet absoluut niet hoe je er mee moet omgaan? Je hebt geen flauw idee waarom je lief zou zijn tegen dat meisje dat je graag ziet. Wat er dan gebeurd is alles behalven fijn voor dat meisje. Voor de jongen is zo iets ook niet leuk, aangezien zowel de juf als de meester boos worden op de jongen. Het gedrag dat hij dan heeft vraagt om gestraft te worden, het moet aangezien zijn gedrag niet kan. Maar hij kent, vermoedelijk, niets anders. Het enige dat hij kent is dat fysieke, het slaan, het duwen, het stampen? Maar wanneer de meester hem aan de kant pakt krijg je nog meer geroep, gestap en nog meer frustratie. Het is, ,denk ik, geen woede. Het is gewoon de frustratie omdat het eigenlijk goed bedoeld is, maar alleen komt het er verkeerd uit.

Maar geen nood, sommigen zijn dan weer zo lief op hun zelf. Stiekem toch kijken en dan hevig gaan protesteren dat daar al een tekening zit terwijl hij eigenlijk niet had mogen kijken. Maar dan lachen we en leggen we het hem nog eens uit, al is het wel lief dat hij haar blijkbaar zo leuk vind. Herkenning?

Kindjes, ze zijn toch iets speciaal, zeker die kindjes.