Mijn droomwagen
Wat hebben auto’s en jongens? Al van kleins af hebben ze een relatie, is het hun eerste liefde? Maar waarom hebben meisjes dat dan niet met poppen? Of is dat gewoon anders? Je kan jezelf wel tot pop maken, oké niet iedereen meisje wil een pop zijn. Maar ieder meisje wil toch mooi zijn? Mooie kleren, mooie make-up of net geen make up en naturel mooi zijn. Rokken kopen en ze aanpassen tot ze mooi zijn. Om er nét dat tikkeltje mooier kan zijn. Je kan dus een popje zijn, toch? Maar kan je een auto zijn? Je kan snel zijn, oké, maar kan je een auto zijn? Iedere jongen heeft als een van de eerste speeltjes een auto, de meisjes een pop. Dat is de wil van de maatschapij en onze cultuur. Een meisje moet van onze cultuur een beetje pop zijn, ze moet er goed uit zien. Anders loopt het “fout”. Maar jongens kunnen geen auto zijn, dat gaat niet. Ze kunnen geen subtiele auto zijn zoals een meisje een subtiele pop kan zijn. De voorliefde voor een mooi uiterlijk is eenvoudiger te aanvaarden dan die andere liefde. Maar jongens en auto’s ze zitten aan elkaar vast, want welke familieleden staan eerst buiten op de oprit om de nieuwe auto te zien? Nonkels en neven, toch? Als je een filmavond hebt met vrienden en vriendinnen en je hebt een nieuwe auto, wie staat er dan weer buiten? Inderdaad. Idem voor de nieuwe kleren van meisjes.
Onbewust krijgen we het al van kleisnaf mee. En het gaat ook mee, want we hebben allemaal wel een “droomauto” en hebben die vermoedelijk nog steeds. In de loop der jaren heb ik zelf genoeg auto’s leren kennen en ik heb ook verschillende herinneringen aan auto’s. Zo heb je de rode volkswagen golf van mijn opa toen ik drie jaar was. Maar ook de blauwe renault megane van mijn ouders, toen ik in het vijfde of zesde leerjaar zat. Je neemt het allemaal mee, ik doe dat toch. Zo heb ik heel wat herinenringen , van die grote auto’s tot mijn eigen speelgoed auto’s, tot die van mijn neven. Je neemt het allemaal mee. Zo is het geweldig wanneer we een rode ferari zien, zoals mijn neven er hadden. Maar dan een echte, niet zoals mijn neven er op schaal hadden. Dan staren we er naar en denken we ergens, had ik maar zo een auto. Het is een “droomauto”. En je hebt niet één droomauto, neen. Zo reed ik al de ronde van vlaanderen onder politie escort in een mini cooper. Gewoon die wagen alleen al was super. Het is een droomwagen… Maar de ford focus van mijn leerkracht in het zesde leerjaar is dat ook. We reden er maar één keer in mee, maar ik vond de wagen geweldig. Ergens droom ik ook wel om ooit zo een wagen te hebben. Dat maakt het ook een droomwagen…
Nu leer ik zelf met de wagen te rijden, een ford focus c-max, de wagen van mijn vader. Ik zal er vermoedelijk nog een jaar mee kunnen rijden en dan krijgen we een nieuwe wagen. Zo is het al drie keer gegaan, van de ene naar de andere en nu de deze. Maar goed, ik leer autorijden! Brussel, Anderlecht, Leuven… ik heb er gereden. Het gaat samen met een enorme vorm van stress in het begin, eens je daar voorbij bent gaat het over naar genieten. Niet iedereen kan er van genieten, maar ik heb er toch plezier bij. Maar zo is auto leren rijden een beetje als even autisme hebben? Waarom zeg ik dat? Omdat je zo bezig bent met alles zo goed mogelijk automatisch te doen. Er een structuur in te brengen en de manier te vinden waarin jij je veilig voelt. Maar zodra er iets misgaat dat jij niet hebt geplant of niet voorbereid hebt, dan gaat het fout. Maar tijdens het leren autorijden ben ik al wat beginnen dromen. Welke auto wil ik eigenlijk hebben?’ ‘Wat kan, wat kan niet? Hoe zit dat met budgetten?’. We zijn geen kleine jongen meer met die voorliefde voor wagens. Je bent “volwassen”, je gaat opzoeken en denken.
Het kan dan ook raar klinken, maar ik verwacht of vrees dat ik een aankoop van een wagen niet te lang zal kunnen uitstellen. Waarom? Dat hangt van mijn “beroeps”leven af, de onafhankelijkheid die je dan misschien best kan missen? Maar je hebt je droomauto’s… Die ford focus, die mini cooper, die ferari. Je zal er nog hebben, daar ben ik zeker van, zo is er de renault clio van mijn nicht! Een van de laatste modellen, als ik de reclame folder zie liggen en het vergelijk. Het is een droomauto.. Maar mijn droomauto op dit moment? Dat is een auto dat ik kan betalen, net zoals er meisjes zullen zijn die een mooi kleed zien hangen. Ze willen dat wel hebben, maar het is te duur. Maar iets anders, misschien van mindere kwaliteit en vermoedelijk een goede combinatie en dat zal aanslaan. Het meisje heeft haar droomkleed aan, alleen is aan de droom geprutst of zijn er aanpassingen gebeurt zodat de droom haalbaar kan zijn. Zo zal ik dat ook moeten doen? Mijn droomwagen, op dit moment, is geen splinternieuwe renault clio, met de teller op nul en alles er op en er aan.Dat is een oude renault clio, met de nodige ervaring, een oude radio en pedalen die al vaak zijn ingedrukt. Mijn droomwagen is op dit moment een droom, maar hij is haalbaar die droom. Aangezien ik me wat heb aangepast aan mijn eigen mogelijkheden?
En dit voor de mensen die nu in paniek zijn over het leven en welzijn van de graaf. Neen, ik ben geen autofreak, ik ken amper iets van auto’s. Al de namen en merken ken ik door herinneringen, nostalgie en een goed geheugen? De graaf heeft de droom om in de toekomst een eigen wagen te hebben. Het is een soort van droom, over die wagen. Ookal is die wagen geen droomwagen. Als kleine jongen dan kon ik dromen over die ferari of een hele mooie dure wagen. Nu droom ik over iets tweedehands dat kan rijden. Daarnaast ben ik ook benieuwd hoe de vrouwelijke lezers op een post vol auto’s en vergelijkingen reageert.
