Memoires de Graaf Stultus

 

Dit is dan rechtvaardigheid?

Ik kom buiten, het is een drukte van jewelst. De bel is al gegaan, maar zoals gewoonlijk staan er maar enkelen op hun stip. “Meester?”, het is de eerste. De jongen dat wanhopig aan de gesloten WC-deur staat  te trekken probeert mijn aandacht te trekken. Ik vraag hem wat er is, hij kijkt me aan en verteld wat ik al vermoed. Het gaat niet, “Je moet naar de meisjes-wc gaan”, vertel ik hem. Dat gaat niet voor hem, dat is ondenkbaar. Hij blijft lichtjes zeuren terwijl ik iemand op de grond zie liggen. Hij zat bij mij in het klasje, maar verhuisde. Een andere meester is bezig met hem, wanneer ik wil helpen verteld hij dat we hem laten liggen. Een huilende jongen komt naar me toe, hij heeft pijn aan zijn oor. Normaal moest hj zijn muts aan doen, iets wat ik hem ook zeg. Dan pas zie ik het bloed aan zijn oorschelp, ik vraag hoe het komt en hij verteld het me. Even later sta ik met twee jongens naast mij. De jongen met het bloedend oor en de jongen waardoor het oor bloed. “Waar blijft de juf” denk ik. 

Ik draai me en het is maar een beetje! Om te zien of er al iemand aankomt. Pech, er komt nog niemand. De jongen met bloed aan zijn oor zegt dat de andere jongen moet gestraft worden. Dat weet ik ook wel, maar er is geen tijd voor. Als ik me terug wat draai zie ik hoe de jongen op de grond last heeft van twee andere kinderen. Ik roep dat ze hem met rust moeten laten, te laat. Huilend staat hij op en met een vuist in zijn betraande oog komt hij naar me toe. Al huilend verteld hij zijn verhaal terwijl ik probeer te luisteren. Achter zijn rug zie ik hoe het ene meisje het andere slaat, een liefdesdrama. Ik negeer de huilende jongen voor me even zodat ik de twee meisjes kan kalmeren. Het geslagen meisje komt huilend naar me toe. Nu staan ze al met vier rond me. “Meester!?” keer op keer. Ik kijk weer even om me heen , niemand. Ik ga voor de rijen staan, of toch waar normaal twee moesten staan. Eens proberen of het geen wat in mijn hoofd zit lukt. Joepie! Het werkt! De meeste gaan op hun stip staan! Maar de huilende kinderen doen nog steeds voort, het oor bloed nog steeds en de dader van dat voorval tracht te ontsnappen.

Daar is de juf, ik haal opgelucht adem. Ik ga met twee van de kinderen tot bij haar, het slachtoffer en de dader. Weg van de rij en ik verdwijn samen met de twee jongens naar de verpleegster van de school. Blij dat ik even weg ben van de chaos.

 ”Meester?” hoor ik de jongen met het verzorgde oor vragen nadat we het gebouw weer verlaten. “Ja?” Hij draait zich naar me toe “Wil jij mijn knutselwerkje verder afmaken terwijl ik bij Juf Leen ben?” Ik twijfel er niet over “Ja!”. Hij lacht. Wanneer ik met de andere jongen aan de klas kom mogen we meteen weer vertrekken. Hij mag nog even naar het secertariaat, het is genoeg geweest. Iemand zo pijn doen, dat moet je eens grondig gaan uitleggen. Ookal zal hij het nooit zeggen waarom hij dat nu net deed.

 

Maar het zijn schatten, de meester is blij met zijn kinderen.  

Het meisje aan de over danst met haar wit lederen schoenen door de koude winterplassen. Ze lacht, straalt terwijl ze rond haar as heen draait. Met gifgroene ogen kijkt ze hem aan. Het meisje danst verder terwijl ze haar kleedje doet opzwaaien in de wind. Haar gezicht straalt haar geluk uit terwijl ze langzaam maar zeker steeds verder over de straat heen loopt. Ze vergat wat ze dacht en liep door , sprong op en keek nog even terug…