Memoires de Graaf Stultus

Een minuut, meer vraag ik niet… Zit, kijk en denk, denk aan waarover jij droomt. Of aan je kinderen, die dochter die je hebt of zoon. Stel je dan eens voor, hoe het zou zijn als jij minder geluk zou hebben….

 

Het is een vlucht of het zal een vlucht zijn. Gehaast, snel en zenuwachtig met hete adem van adrenaline in de nek. Het gaat snel, maar niets is snel genoeg. Want het kan sneller en moet sneller. Weg van dat gecontroleerde en chaotisch op weg naar de rust. Die plek waar maar één heerser is naast jezelf, de stilte. Niet die controlerende blik als je een diepe zucht laat ontsnappen. Neen, die controlerende blik is weg. Zelfs verboden en verbannen want jij bent de baas. Jij bent koning of prinses, want tussen ons gezegd en gezwegen, wie wil nu koningin worden?

Jij bent wie je bent, op het eiland van de fantasie. Gekleed zoals je wil, tot zelfs naakt. Alles valt van je af tot zelfs de grootste zorgen. Niemand die je stoort wanneer je alleen wil zijn, op dat eiland. Jij, jezelf en je schaduw samen met je fantasie. Van gewaagde fantasie tot kinderlijke fantasie die je enkel terug kan vinden bij de kleintjes van onze wereld. Want je bent toch even zorgeloos, niet?

We draaien ons nog even om en sluiten de ogen. Vervolgens vergeten de tijd en het gevoel even weer. De o zo warme donsdekens trekken we over het slapende lichaam en met een zucht dromen we verder. Over wat we juiste dromen is soms niets meer dan een raadsel. Maar ik kan u al toefluisteren, De Graaf keert terug. Al blijven we nog even in het bed… Tot het weer tijd is om op te staan.