Memoires de Graaf Stultus

Op een dag vond Pieter Postduif dan toch een plek waar hij kon rusten nadat hij zoveel had gevlogen. Vanuit de lucht waar hij torenhoog vloog daalde hij naar benden. Op het plein waar Circus Amatorian stond. Hij fladderde en hoeste wanneer hij probeerde te landen voor de kooien van de dieren. “Wie ben jij!?” tierde Brommus de kleine pluizige beer angstig vanuit zijn kooi. Pieter draaide zich om en keek verschrikt naar dat grote dier voor hem. “Ik ben Pieter, Pieter Postduif, ik werk voor de koning! Maar ik ben hem verloren…” Hij snikte en keek met tranen in de ogen naar Brommus. Brommus viel op zijn poep van het verschieten. Hij wist helemaal niet dat de koning weg was. Brommus stak zijn poot door de tralies riep Pieter. Vrolijk sprong Pieter op Brommus zijn poot die lekker zacht aan voelde. “Ik denk dat ik weet waar hij is!” zei Brommus stil. “Ja?” vroeg Pieter ongelovig. Brommus knikte en streelde over Pieter zijn hoofd. “Vroeger, toen ik klein was, maar nog veel kleiner als nu ben ik ook ontvoerd.” Zei brommus een beetje triest. “Ik woonde toen nog in het grote bos, niet ver van de stad. Toen ik naar huis moest voor het eten werd ik tegengehouden door Lucje, Lucje de vos.” Pieter keek Brommus aan en zag hoe hij steeds triester begon te kijken.

“Hij had me verteld dat hij wist waar dat er goede koekjes te vinden waren. Honingkoekjes” Brommus was dol op honingkoekjes, die at hij altijd voor hij ging slapen. Soms pakte hij stiekem een koekje weg van bij de grote trommel waar ze instaken. Dan werd zijn mama heel kwaad en moest hij  in de hoek gaan staan. Of kreeg hij zelfs een week geen koekjes meer! “Hij had me meegenomen en ik volgde hem! Tot hij stopte en ik in een val was gelopen. Nadat ik veel had liggen huilen viel ik inslaap en werd ik pas wakker als ik op de markt stond. Overal waren er grote mensen die ik niet kende! En één gaf de man die me gevangen had geld en dan nam die me mee naar een dierentuin. Maar omdat ik heel de tijd aan het huilen was moest hij me niet meer hebben. Dan gaf hij me aan Amatorian, hij was wel goed voor me en hij had wel koekjes! Nu ben ik wel blij dat ik hier zit.” Pieter voelde zich een beetje triest maar hij zag dat Briommus aan het lachen was. “Ik denk dat ik eens ga kijken naar die markt, mischien vind ik de koning ook wel daar.”

Pieter Postduif vloog het bos in en vloog zo snel hij kon naar de markt. En daar zat hij dan, de koning, in zijn blinkende botjes op de hoek van een tafel. Zijn lip was een pruillipje geworden en hij huilde. Pieter vloog tot bij hem en zat voor hem op de grond. De koning lachte plots en sprong op de grond. Pieter Postduif voelde hoe de koning in zijn nek kroop en zich stevig vasthield aan Pieters nek. “Breng me weer naar huis, pieter” zei de koning al lachend. Pieter begon weer te vliegen, zo hard hij kon. Eens thuis zat Pieter naast de koning, aan de tafel met voor hun een groot feestmaal. “Koning? Mag Bruttus hier ook komen wonen? U heeft toch een groot land waar hij kan in spelen. En zonder hem had ik u nooit gevonden.” Zogezegd, zo gedaan… De koning trok naar het circus en kocht Brommus van de man. Samen met al de andere dieren en de grote circus tent. ’s Avonds kwam hij in de tent zitten en begon hij verhalen te vertellen over wat hij allemaal gezien had in de grote mensen wereld. De dieren keken vol ongeloof naar hem en kropen dicht bij mekaar. Pas wanneer al de dieren sliepen stond de koning op en vanuit zijn bed hield hij de dieren in het oog. “Slaapwel” fluisterde hij en ze leefde nadien nog lang en gelukkig.