Memoires de Graaf Stultus

“Kan ik het even vertellen wat ik droom? Welke woorden mijn dromen bevatten? De gevoelens en de kleuren in mijn dromen. De geur, de smaak, het zweet en de warmte. Kan ik dat even vertellen? Terwijl u vol gratie op uw troon zit? Met enige nederigheid wacht ik dan tot u zegt dat ik mag. Vertellen over mijn dromen dat ik beleef. Des avonds wanneer u nog geniet van een laatste avondmaal. De rode wijn die in uw mond spoelt en vervolgens verdwijnt in het bloed van de adel. Kan ik dat even? Gewoon vertellen wat ik denk en droom, maar heel even.” Met deze woorden verlaat de luchtfietser de balzaal. Terwijl de koning zijn witte baard liefkoost. Een oorverdovende stilte klinkt en word  door een schreeuw van het leed doorbroken.

De Graaf staat op, hij kent het verhaal van de luchtfietser maar al te goed. Hij slikt en neemt een slok van het water dat op de tafel staat. Zijn grijze hersenpan begint te kraken, te denken. Althans zo noemt men dat toch. Die passie van het staren is nog steeds een raadsel. Het mysterie van het dromen is geen raadsel. Dat is een hobby zonder een hobby te zijn. Maar een hobby dat je toch ook kan bezighouden. Wat zou die ander nu denken of dromen? Heeft hij diezelfde nachtmerries of dromen van verlangens? Wie zal het zeggen ik kan me echter als graaf enkel sommige dingen afvragen. Wat droomt hij of zij, wat is zijn ambitie. Maar dat zijn vragen die nooit een antwoord van absolute zekerheid krijgen. De twijfel streelt onze hersenen en zijn zweet aroma reist mee uit onze mond samen met onze woorden. Onzekerheid neemt de bovenhand en wanneer die zin ter oren komt… Dan weet de luisteraar niet goed wat denken. Geschreven woorden zijn daarom des te beter. Al zijn ze niet echt te vertrouwen, een misverstand gaat snel. De kleinste komma kan al een struikelblok zijn.

Dromen moeten daarom ook niet uitgelegd te worden. Ze dragen een persoonlijk mysterie mee. Het onbekende, haast zo duister als de dood. Niet vergeten maar toch ook niet echt helder, zo is een droom. Velen kunnen het niet vertellen en herinneren zich enkel de donker. De duisternis, voor het witte scherm aan springt. Voor de projectror van je hersens begint te draaien. De film in je hoofd op het binnenste van je ogen word geprojecteerd. Terwijl je hersens genietend van de rust naar de film beginnen te kijken. Hij onthoud moeizaam iets en zal pas bij een angstige film schreeuwen en tieren. Moord en brand van de daken roepen puur om jou wakker te krijgen. Puur om van die film te ontsnappen en in de hoop even daarna een nieuwe te zien. En zoals wel meer mensen hebben de hersens ook wel dat probleem. Het exact na vertellen van een film? Dat is onmogelijk… We kunnen samen met onze hersens maar de ergste scene’s onthouden. De gruwel proberen uit te drukken en voorzichtig hopen die scene niet te vlug weer te zien.

“I Have a dream”, een man die zijn droom nog wist, legendarisch werd maar helaas gestraft werd. Een droom mag uitgelegd worden, in stukken en beetjes. Maar wie de volledige droom uitspreekt, het raadsel doorbreekt. Die zal gestraft worden, de wil van de droom en de daad van het mysterie. Zo ziet de Graaf het, terwijl hij weer in zijn zetel gaat zitten. Genietend van een film waar hij soms even met halfgesloten ogen zit te kijken. Te kijken hoe die moord weer tot in details op het beeld word gesmeten. Het druipen van het bloed en het schreeuwen van het slachtoffer. Hopelijk slaap jij beter vannacht dan ik denk nu te slapen.

Slaapzacht?

De clown staat in het midden van zijn circus, hij is alleen. Zonder enig gezelschap, zonder enig plezier. Een vuurrode neus, een sneeuwwit aangezicht en een kleurig pak. Alleen staat hij daar maar alleen, vergeten. De vuurrode lippen glimmen onder het licht van de spot. Een spot die het verdriet van de clown laat blijken. De tranen in zijn ooghoek schitteren op al zijn ze nooit schitterend geweest. Hij denkt aan vroeger, de dagen dat iedereen zat te lachen. Schouder aan schouder, knie aan knie zonder onderschijt. Maar de clown huilt.

Net zoals de graaf, al huilt hij niet fysiek. Zijn ogen zijn dan soms wel eens gevuld met de tranen die zelden rollen. Doch huilt hij ook dezer dagen. Alleen zal je de tranen niet zien rollen, het is meer inwendig. Zoals die dag –tot mijn spijt ken ik de datum niet uit het hoofd- dat Joe vermoord werd. Brussel Centraal een plek waar ik zelf ook wel kom of kwam werd een plek van een gruwelijke moord. Hij zeventien, de ipod en het jonge in zich, herkenbaar. Een verhaal dat me aangreep en zal blijven bezighouden tot de dag des oordeels voor de dader. Jammer voor hun, die het zo graag wilden is het niet wat ze hoopten. Geen Turk, Marokaan, Islamiet of Jood. Pech? Misschien voor hun, ze kunnen hun de schuld niet geven. Arme Joe, vermoord om niets, zijn we dan zo matrealistisch geworden? Of is een mensenleven enkel 250euro waard.

Een mensenleven is blijkbaar nog minder waard. Drie kogels, hoeveel zou het kosten? Drie kogels en twee doden, een zwaar gewonden en dan heb je het? Wat je dan hebt, ik weet het niet. Plezier? Genot? Het fantastische idee dat je een vrouw en een kind het leven hebt ontnomen? Puur alleen om het feit omdat ze geen pure Belgen zijn? Is dat dan een reden voor dat te doen? Of is het gevoel van een moord zo zalig? Wat het antwoord daarop is zal ik nooit weten, hoop ik. Al heb ik zo mijn eigen antwoorden. Waarom er racisme is waarom die mensen dit doen. Volgens mij zijn ze bang of weten ze geen raad met hun angst. Ik heb geen angst voor een man of vrouw met een andere kleur als ik. Al moet ik toegeven dat het vertrouwen soms klein is. De angst word ons dan ook met de paplepel ingegeven bij momenten vrees ik. Maar goed, vertrouw jij elke blanke? Ik niet, zeker niet… Als ik wat rond kijk en lees, dan lees ik veel vreselijks. Maar ik meen te herinneren dat de meest gruwelijke mensen blank zijn.  Het is simpel verwijten te werpen, maar zonder naar je eigen te kijken.  Wat je op al die problemen en dingen kan zeggen? Dat is niets, een kleine “Tja”, maar voor de rest kan je niets doen. Hopen op verandering al zal dat nog even kunnen duren. Iets wat ik betreur, racisme, een plaag.

De clown snikt, zijn verdriet gaat niet meer over het lege circus. Maar over de dingen in de wereld die hij niet meer kan oplossen. Een domme grap, een frats, een onhandigheid kan niets veranderen. Iets wat vroeger voor een bulderlach kon zorgen is nu enkel goed voor een glimlach. Al kan een glimlach iets meer betekenen dan een bulderlach.

De trein verlaat het station, de soldaten kijken bang uit het raam en nemen afscheid. Op het perron staan huilende moeders, geliefden kinderen en vaders met een krop in hun keel. De soldaten zelf durven mekaar niet in de ogen te kijken. Ze zijn te bang om het verdriet in mekaars ogen te lezen. Een glimp van mekaars zwakte op te merken in de ogen. Aan het station staat er een man, kapotte vest, gescheurde broek en een stoppelbaard. In zijn handen een oude gitaar en hij zingt zachtjes. De eerste woorden dwalen uit zijn mond terwijl de manschappen een schouderklop krijgen van hun baas. Hij die weet wat het afscheid is en wat hun angst is. Niemand weet hoe en wanneer ze hun gezin terug zullen zien. De zanger aan het station begint luider te zingen en zijn woorden worden klinken na. Het beeld vervaagd terwijl namen op he netvlies worden gebrand. De muziek blijft klinken terwijl het zwart word voor de ogen.

Ik neem de afstandsbediening en schakel de TV uit, het raam staat nog open en ik zet me ervoor. De zetel staat zo dat ik naar buiten kijk en ik begin te denken. Net voor ik ging zitten duwde ik het knopje in waardoor de oude plaat begon te spelen. De Graaf denkt na over wat hij net zag en zakt onderuit. De frisse lucht streelt over het aangezicht en zorgt voor het nodige kippenvel. Het fenomeen kippenvel is echter een rariteit je kan het altijd krijgen en altijd van iets anders. Een kus, een filmscene, een gebeurtenis , een blik en een muziekfragment. Allemaal dingen die je kippenvel doet krijgen of toch kunnen aanleiden tot kippenvel. De combinatie film en muziek kan nog efficienter zijn. Dat kippenvel bijna samen gaan met tranen. Tranen met kippenvel en de krop in de keel terwijl je naar dat scherm staart. Soms krijg je dan beelden te zien met daaronder een nummer van een of andere artiest. De beelden zag je al, ze waren speciaal en deden de mensen iets. Daar werd dan nog eens muziek onder gezet en dan krijg je dat zelfde gevoel nog eens met een schepje emotie er bij. 9/11 zoals de Amerikanen het noemen is zo een voorbeeld. De moord op Joe? De dood van Diana, Tom Boonen dat wint!? Allemaal dingen waar dat bij word gebruikt.

Sommige lezers hebben dezelfde passie voor muziek, over hun denk ik ook wel eens na. Hoe ze leven en welke muziek hun soundtrack zou bevatten. Van één van hun weet ik dat we een deel van onze soundtrack delen.