Op een dag in de kleedkamer…
“Meester? Kan jij mijn veters binnen?”
“Allez, zet u eens neer, dan zullen we dat snel eens doen.” Hij steekt zijn voetje uit, ik hurk en zet zijn voetje tegen mijn dijbeen aan. Met enige moeite neem ik de kleine veters vast en begin een knoopje te maken.
“Meester?”
“Ja?”
“Ben jij al getrouwd?” vraagt hij benieuwd.
Met een glimlach op mijn gezicht geef ik het antwoord: “Neen, nog niet!”
“Ga je dan bijna trouwen, meester?”
“Neen hoor, ooit!”
“Ow” zegt hij een beetje teleurgesteld.
“Meester?” vraagt hij opnieuw.
“Ja?”
“Heb jij al kindjes?”
“Neen! Ik ben nog niet getrouwd he jongen, dus dan heb ik ook nog geen kindjes…”
“Oh…” zegt hij weer wat teleurgesteld.
“…maar heb je dan een rijbewijs!?”
“Ja! Maar ik moet nog veel leren hoor. Heb jij er al een?”
“Neen… Maar mijn papa wel!” zegt hij vol trots.
“Dan mag jij mee met jou papa?”
Hij knikt, ik trek de veter die ik aan het binden was eens goed aan. “Voila!”
“Dank u meester” en hij loopt naar buiten…
Het is best grappig hoe evident het is voor hun… De meester, dat is geen Graaf… De meester is iemand oud, met kindjes. Die een auto heeft waarin hij zijn eigen kindjes weg brengt naar de school. De meester is iemand dat op school woont, of toch zo goed als.
Hoe dichter we bij de vakantie komen, hoe minder er zijn dat ik Meester zal zijn.
Hoe dichter bij de dagen dat ik ze zal missen…
De zachte streling van een voorjaarse windzucht streelt de zachte slapende huid. Een dromerige ademhaling word verstoord, door een zachte kreun onderbroken terwijl de zon door de kamer treed. Ze slaapt, draait zich om en negeert de prikkelende ochtendzon. De streling over haar haren, haar lippen, die voelt ze niet. Of doet ze alsof, dat durft elk meisje wel, niet? Tot ze die kus krijgt, recht op haar wang. Een actie dat vraagt om dat beetje reactie. Terwijl de geur van een voorjaarse ochtend de kamer vult. Het gefluit van vroege vogels de kamer binnen komt. Ze duwt de belager weg met haar hand terwijl ze glimlachend haar hoofd draaid en geniet van een prikkelende zon. De belager zijn lippen de huid weer, plagerig en uitdagend. Zoekend naar een tweede , misschien zelfs een derde duw. Een tweede of derde reactie voor zijn actie. Niet van plan op lang te laten wachten trekt hij aan het deken dat hun zolang van de koude heeft beschermd. Als een doofstomme slaaf druk in de weer om zijn koning, zijn baas, van dienst te zijn. Die arme sukkel die met veel liefde er alles toe doet om zijn koning warm te houden samen met zijn koninging. Zoniet zijn enkele trappen snel gegeven, maar al even snel vergeven. Terwijl zij de slaaf, her deken, tegen haar aantrekt lacht ze. Ze plaagt hem en geniet. Hij zal vechten voor haar, alles doen om haar te bekoren en geliefd te worden door hem. Een klein sprookje dat zich afspeelt in een studio, een kamer, een flat of waar dan ook. Achter gesloten deuren, weg van de wereld. Zoals elk sprookje zich op een afgelegen gebied afspeelt.
Wat hebben auto’s en jongens? Al van kleins af hebben ze een relatie, is het hun eerste liefde? Maar waarom hebben meisjes dat dan niet met poppen? Of is dat gewoon anders? Je kan jezelf wel tot pop maken, oké niet iedereen meisje wil een pop zijn. Maar ieder meisje wil toch mooi zijn? Mooie kleren, mooie make-up of net geen make up en naturel mooi zijn. Rokken kopen en ze aanpassen tot ze mooi zijn. Om er nét dat tikkeltje mooier kan zijn. Je kan dus een popje zijn, toch? Maar kan je een auto zijn? Je kan snel zijn, oké, maar kan je een auto zijn? Iedere jongen heeft als een van de eerste speeltjes een auto, de meisjes een pop. Dat is de wil van de maatschapij en onze cultuur. Een meisje moet van onze cultuur een beetje pop zijn, ze moet er goed uit zien. Anders loopt het “fout”. Maar jongens kunnen geen auto zijn, dat gaat niet. Ze kunnen geen subtiele auto zijn zoals een meisje een subtiele pop kan zijn. De voorliefde voor een mooi uiterlijk is eenvoudiger te aanvaarden dan die andere liefde. Maar jongens en auto’s ze zitten aan elkaar vast, want welke familieleden staan eerst buiten op de oprit om de nieuwe auto te zien? Nonkels en neven, toch? Als je een filmavond hebt met vrienden en vriendinnen en je hebt een nieuwe auto, wie staat er dan weer buiten? Inderdaad. Idem voor de nieuwe kleren van meisjes.
Onbewust krijgen we het al van kleisnaf mee. En het gaat ook mee, want we hebben allemaal wel een “droomauto” en hebben die vermoedelijk nog steeds. In de loop der jaren heb ik zelf genoeg auto’s leren kennen en ik heb ook verschillende herinneringen aan auto’s. Zo heb je de rode volkswagen golf van mijn opa toen ik drie jaar was. Maar ook de blauwe renault megane van mijn ouders, toen ik in het vijfde of zesde leerjaar zat. Je neemt het allemaal mee, ik doe dat toch. Zo heb ik heel wat herinenringen , van die grote auto’s tot mijn eigen speelgoed auto’s, tot die van mijn neven. Je neemt het allemaal mee. Zo is het geweldig wanneer we een rode ferari zien, zoals mijn neven er hadden. Maar dan een echte, niet zoals mijn neven er op schaal hadden. Dan staren we er naar en denken we ergens, had ik maar zo een auto. Het is een “droomauto”. En je hebt niet één droomauto, neen. Zo reed ik al de ronde van vlaanderen onder politie escort in een mini cooper. Gewoon die wagen alleen al was super. Het is een droomwagen… Maar de ford focus van mijn leerkracht in het zesde leerjaar is dat ook. We reden er maar één keer in mee, maar ik vond de wagen geweldig. Ergens droom ik ook wel om ooit zo een wagen te hebben. Dat maakt het ook een droomwagen…
Nu leer ik zelf met de wagen te rijden, een ford focus c-max, de wagen van mijn vader. Ik zal er vermoedelijk nog een jaar mee kunnen rijden en dan krijgen we een nieuwe wagen. Zo is het al drie keer gegaan, van de ene naar de andere en nu de deze. Maar goed, ik leer autorijden! Brussel, Anderlecht, Leuven… ik heb er gereden. Het gaat samen met een enorme vorm van stress in het begin, eens je daar voorbij bent gaat het over naar genieten. Niet iedereen kan er van genieten, maar ik heb er toch plezier bij. Maar zo is auto leren rijden een beetje als even autisme hebben? Waarom zeg ik dat? Omdat je zo bezig bent met alles zo goed mogelijk automatisch te doen. Er een structuur in te brengen en de manier te vinden waarin jij je veilig voelt. Maar zodra er iets misgaat dat jij niet hebt geplant of niet voorbereid hebt, dan gaat het fout. Maar tijdens het leren autorijden ben ik al wat beginnen dromen. Welke auto wil ik eigenlijk hebben?’ ‘Wat kan, wat kan niet? Hoe zit dat met budgetten?’. We zijn geen kleine jongen meer met die voorliefde voor wagens. Je bent “volwassen”, je gaat opzoeken en denken.
Het kan dan ook raar klinken, maar ik verwacht of vrees dat ik een aankoop van een wagen niet te lang zal kunnen uitstellen. Waarom? Dat hangt van mijn “beroeps”leven af, de onafhankelijkheid die je dan misschien best kan missen? Maar je hebt je droomauto’s… Die ford focus, die mini cooper, die ferari. Je zal er nog hebben, daar ben ik zeker van, zo is er de renault clio van mijn nicht! Een van de laatste modellen, als ik de reclame folder zie liggen en het vergelijk. Het is een droomauto.. Maar mijn droomauto op dit moment? Dat is een auto dat ik kan betalen, net zoals er meisjes zullen zijn die een mooi kleed zien hangen. Ze willen dat wel hebben, maar het is te duur. Maar iets anders, misschien van mindere kwaliteit en vermoedelijk een goede combinatie en dat zal aanslaan. Het meisje heeft haar droomkleed aan, alleen is aan de droom geprutst of zijn er aanpassingen gebeurt zodat de droom haalbaar kan zijn. Zo zal ik dat ook moeten doen? Mijn droomwagen, op dit moment, is geen splinternieuwe renault clio, met de teller op nul en alles er op en er aan.Dat is een oude renault clio, met de nodige ervaring, een oude radio en pedalen die al vaak zijn ingedrukt. Mijn droomwagen is op dit moment een droom, maar hij is haalbaar die droom. Aangezien ik me wat heb aangepast aan mijn eigen mogelijkheden?
En dit voor de mensen die nu in paniek zijn over het leven en welzijn van de graaf. Neen, ik ben geen autofreak, ik ken amper iets van auto’s. Al de namen en merken ken ik door herinneringen, nostalgie en een goed geheugen? De graaf heeft de droom om in de toekomst een eigen wagen te hebben. Het is een soort van droom, over die wagen. Ookal is die wagen geen droomwagen. Als kleine jongen dan kon ik dromen over die ferari of een hele mooie dure wagen. Nu droom ik over iets tweedehands dat kan rijden. Daarnaast ben ik ook benieuwd hoe de vrouwelijke lezers op een post vol auto’s en vergelijkingen reageert.
Het zal uitvoerig beschreven worden, het zal uitvoering herschreven worden. Het is al dagen bezig, het is al een hele tijd dat de sneeuwvlokken plaats maakten voor de hartjes. De koopjes zijn gedaan, valentijn dringt zich al aan. Al is het geen plezier om door te lopen wanneer je vrijgezel bent. Al is dat misschien nooit een plezier? Moest ik kunnen, dan zou ik de dagen aftellen tot ik haar zou tegenkomen. Maar wie weet duurt dat dan weer zolang dat je er stil van wordt. Dat het zoveel dagen zijn dat je het eigenlijk veel liever niet zou willen weten. Maar ja, een mens is niet gemaakt om alleen te zijn, toch? Ik hoop van niet, echt waar.
Valentijn is het feest van de liefde, maar liefde is geen feest. We doen wel ons best om er iets fijn te maken, net zoals dinsdag. We deden ons best om de klas even een valentijn sfeer te geven en al de kindjes de kans te geven hun “liefde” voor elkaar te tonen. Ze kregen prentjes met hartjes die ze mochten inkleuren, de boekentassen werden aan de kant gezet en iedereen moest naar buiten. Iedereen kreeg de kans om stiekem de brief in de boekentas te stoppen. Niet iedereen zou een tekening krijgen, daarom kleurde de juf en de meester, ik dus, ook een prent. We zouden ze bij de kindjes stoppen die er geen zouden gekregen hebben. Dat was hoe dan ook zo geweest, sommigen zijn immers niet echt geliefd of populair. Dat begint al vroeg, die historie.
Maar wat gebeurt er wanneer je wel verliefd bent of iemand toch héél graag hebt. En je weet absoluut niet hoe je er mee moet omgaan? Je hebt geen flauw idee waarom je lief zou zijn tegen dat meisje dat je graag ziet. Wat er dan gebeurd is alles behalven fijn voor dat meisje. Voor de jongen is zo iets ook niet leuk, aangezien zowel de juf als de meester boos worden op de jongen. Het gedrag dat hij dan heeft vraagt om gestraft te worden, het moet aangezien zijn gedrag niet kan. Maar hij kent, vermoedelijk, niets anders. Het enige dat hij kent is dat fysieke, het slaan, het duwen, het stampen? Maar wanneer de meester hem aan de kant pakt krijg je nog meer geroep, gestap en nog meer frustratie. Het is, ,denk ik, geen woede. Het is gewoon de frustratie omdat het eigenlijk goed bedoeld is, maar alleen komt het er verkeerd uit.
Maar geen nood, sommigen zijn dan weer zo lief op hun zelf. Stiekem toch kijken en dan hevig gaan protesteren dat daar al een tekening zit terwijl hij eigenlijk niet had mogen kijken. Maar dan lachen we en leggen we het hem nog eens uit, al is het wel lief dat hij haar blijkbaar zo leuk vind. Herkenning?
Kindjes, ze zijn toch iets speciaal, zeker die kindjes.
